خيلي سخته كه دلي روبا نگات دزديده باشي

با مداد رنگی هایم یاد خوب آمدنت را نقاشی کرده ام و جاده سفید رفتنت را

خط خطی. کسی نیست که زندگی را برایم دیکته کند.غلطهایم را بگیرد و دور

روزهای اشتباهم را خط بکشد و مجبورم کند از روی تجربه هر کدام را دوره

کنم.

جغرافیای بودنت مرز دریا را گرفت. آنجا که تویی، ماهیها نمی توانند که بیایند

تا چه رسد به من. تاریخ نشان می دهد قبل از اینکه به یادت بیاورم، نبودی!

هرگاه می خواستم بنویسم دوستت دارم نوک مدادم می شکست.

حالا گاه و بیگاه به کوچکترین یادی از تو قلبم می شکند. بیا لحظه هایت را

قسم بده تا بدانی در نبودنت چه ها کشیده ام! گذر عمر با کسی تعارف

ندارد. دیدی آنچه را نمی خواستی بگذرد، گذشت.

از کدامین غروب غمگین طلوع میکنی، بگو...

                      تا بگویم مرغابیهای عاشق چمدانهای عشقت را بیاورند.

دور جونی بیو  دوغونُم   امشو

بیو   پاتَ  بِنه  مِن   جونُم اُمشو

بیو  شاید  اجل  پر کِردَه بوهه

کَفَی   تقدیرِ    نا میزونُم    امشو

دور جونی   بیو  نَل تا   نمیرم

بیو     بندیرِ   تو   ایمونُم امشو

اجل!  مهلت   بیه  تا   روزَما بو

دور    شاید    بیا   مهمونم امشو

اگر ایخَی  نَیی ، ایخوم  بیونی

دور  مرگِ  خُومَ    ایخونم امشو

وَ   تیغِ   مثنوی   رگمَ ایبِرُم  تا

وَری  کاغُذ  بریزُم   خونم امشو

گدارِ    فهلییونَ    شُل     گِرُته

مو  وُ  بختِ   بَیُ   تیفونم     امشو

قلم  اورَر کشی  شعرُم   ترآبی

و   نو غم  بَی  دِلم     دالِنجرآبی

کَسی تیفونُ توسون تیسُو دییه!

مِنِ  توسون  زمهسون تیسو دییه

دارد باران می بارد
و داغ تنهایی ام
تازه می شود!
نگو که نمی آیی
نگو مرا همسفر دشت آسمان نیستی
از ابتدای خلقت
سخن از تنها سفر کردن نبود
قول داده ای
باز گردی
از همان دم رفتنت
تمام لحظه های بی قرار را
بغض کرده ام
و هر ثانیه که می گذرد
روزها به اندازه هزار سال
از هم فاصله می گیرند

اکنون که برایت می نویسم قلب سردم را همراه کاروان عشق به سویت روان می کنم تا تو گل معطر که عشق از دلت لبریز است همواره شاداب و پیروز باشی اکنون قلب پژمرده ام را می شکافم و قطره خونی را که از اعماق قلب سردم جاری می شود به عنوان سلام برایت تنها گل تنهاییم می فرستم.عزیزم نمیدونم چطور قلبمو تقدیم عشق زیبایت کنم.عزیز دلم زندگی دریایی پر تلاطمی است که موج های آن ما را به هر سویی پرتاب می کند.زندگی عشقی است که ما در آن گم می شویم و روزی خود را پیدا می کنیم که دیگر دیر شده و ما مانند ماهی که موج های دریا آن را به خشکی پرتاب می کند و ماهی بر اثر بی آبی جان می دهد و می میرد یا مانند گلی پژمرده و پرپر شده می شویم.زندگی دوران و گذرانی است بر دل های عاشق.زندگی را به خاطر عشق پاکت به خاطر خنده های زیبایت به خاطر وجودت در  کنارم دوست دارم ولی افسوس که درماندهء عشق تو شدم و عشق تو تمام ذهن و وجودم را در بر گرفت.فاصلهء بین من و تو خیلی زیاده مثل زمین و آسمان ولی دوست داشتم دلامون مثل دو تا آهن ربا همیشه به هم چسبیده بود و تا ما رو از هم جدا می کردند دوباره یه کششی ما رو به سوی هم دیگه می کشوند و به هم دیگه می چسبیدیم و از هم جدا نمی شدیم.کسی که لحظات خوش و زیبای زندگی خودشو با عشق تو رنگین می کنه منم منی که عاشقانه به عشق تو زندگی می کنم. کاش درکم می کردی و هرگز پرپرم نمی کردی.تو با رفتنت منو پرپر کردی.پرپر شدن به خاطر تو به خاطر تمام خنده های تو که هیچ وقت خندهات یادنم نمیره یه آرامش روحی و ذهنی بود برام  نمی خواستم هیچ وقت از دستت بدم  نمی خواستم هیچ وقت تنهام بذاری نمی خواستم باور کنم که رفتی و منو تنها گذاشتی دوست داشتم همیشه پیشم بمونی و در کنارم باشی ومال خود خودم باشی ولی روزهایی که احساس تنهایی و بی کسی می کنم می بینم واقعا از پیشم رفتی . رفتی واسه همیشه.ولی عزیزم هیچ وقت فراموشت نمی کنم و همیشه در زندگیم بهترین و قشنگترین دعا ها رو پشت سرت نثارت می کنم.فقط به خاطر عشق تو به خاطر خنده های زیبای تو می گویم :تا همیشه دوست دارم .تا وقتی که نفس می کشم حتی در آخرین نفسم می گویم :

               " ای پرستوی کوچک و زیبای من عاشقانه می پرستمت "

وقتی خورشيد طلوع کرد از پشت پنجره کلبه ای قديـمی، شـمع سوخته ای را ديد که از عمرش لـحظاتی بيش نـمانده بود.

به او پوزخندی زد و گفت: ديشب تا صبح ، خودت را فدای چه کردی؟

شـمع گفت: خودم را فدا کردم تا که او در غربت شب غصه نخورد.

خورشيد گفت: هـمان پروانه که با طلوع من تو را رها کرد!

شـمع گفت: يک عاشق برای خوشنودی معشوق خود هـمه کار می کند و برای کار خود هيچ توقعی از او ندارد زيرا که شادی او را شادی خود مي داند.

خورشيد به تـمسخر گفت: آهای عاشق فداکار ، حالا اگر قرار باشد که دوباره به وجود آيی ، دوست داری که چه چيزی شوی؟

شـمع به آسـمان نگريست و گفت: شـمع...دوست دارم دوباره شـمع شوم.

خورشيد با تعجب گفت:شـمع؟؟

شـمع گفت:آری شـمع...

دوست دارم که شـمع شوم تا که دوباره در عشقش بسوزم و شب پروانه را سحر کنم.

خورشيد خشمگين شد و گفت: چيزی بشو مانند من تا که سالـها زندگی کنی ، نه اين که يک شبه نيست و نابود شوی!

شـمع لبخندی زد و گفت: من ديشب در کنار پروانه به عيشی رسيدم که تو در اين هـمه سال زندگيت به آن نرسيدی...

من اين يک شب را به هـمه زندگي و عظمت و بزرگي تو نـمی دهم.

خورشيد گفت: تو که ديشب اين هـمه لذت برده اي پس چرا گريه مي کنی؟

شـمع با چشمانی گريان گفت: من از برای خودم گريه نـمی کنم ، اشکم از برای پروانه است که فردا شب در آن هـمه ظلمت و تاريکی شب چه خواهد کرد.

شـمع گريست و گريست تا که برای هـميشه آراميد.

پسر به دختر گفت

 اگه یه روزی به قلب احتیاج داشته باشی

 اولین نفری هستم که میام تا قلبمو با تمام وجودم تقدیمت کنم.

دختر لبخندی زد و گفت ممنونم.

تا اینکه یه روز اون اتفاق افتاد.

حال دختر خوب نبود...

نیاز فوری به قلب داشت...

از پسر خبری نبود...

دختر با خودش می گفت:

 می دونی که من هیچ وقت نمی ذاشتم تو قلبتو به من بدی و به خاطر من خودتو فدا کنی...

ولی این بود اون حرفات؟...

حتی برای دیدنم هم نیومدی...

شاید من دیگه هیچ وقت زنده نباشم...

آرام گریست و دیگر هیچ چیز نفهمید...

چشمانش را باز کرد،

دکتر بالای سرش بود.

به دکتر گفت چه اتفاقی افتاده؟

دکتر گفت نگران نباشید،پیوند قلبتون با موفقیت انجام شده.

شما باید استراحت کنید..

.در ضمن این نامه برای شماست!..

دختر نامه رو برداشت،

اثری از اسم روی پاکت دیده نمی شد،

بازش کرد ودرون آن چنین نوشته شده بود: سلام عزيزم.

الان كه اين نامه رو ميخوني من در قلب تو زنده ام.

از دستم ناراحت نباش كه بهت سر نزدم چون ميدونستم اگه بيام هرگز نميذاري كه قلبمو بهت بدم.

پس نيومدم تا بتونم اين كارو  انجام بدم..

اميدوارم عملت موفقيت آميز باشه.

(عاشقتم تا بينهايت)

دختر نمی تونست باور کنه...

اون این کارو کرده بود...

اون قلبشو به دختر داده بود...

آرام آرام اسم پسر رو صدا کرد و قطره های اشک روی صورتش جاری شد...

و به خودش گفت چرا حرفشو باور نکردم؟...