با مداد رنگی هایم یاد خوب آمدنت را نقاشی کرده ام و جاده سفید رفتنت را

خط خطی. کسی نیست که زندگی را برایم دیکته کند.غلطهایم را بگیرد و دور

روزهای اشتباهم را خط بکشد و مجبورم کند از روی تجربه هر کدام را دوره

کنم.

جغرافیای بودنت مرز دریا را گرفت. آنجا که تویی، ماهیها نمی توانند که بیایند

تا چه رسد به من. تاریخ نشان می دهد قبل از اینکه به یادت بیاورم، نبودی!

هرگاه می خواستم بنویسم دوستت دارم نوک مدادم می شکست.

حالا گاه و بیگاه به کوچکترین یادی از تو قلبم می شکند. بیا لحظه هایت را

قسم بده تا بدانی در نبودنت چه ها کشیده ام! گذر عمر با کسی تعارف

ندارد. دیدی آنچه را نمی خواستی بگذرد، گذشت.

از کدامین غروب غمگین طلوع میکنی، بگو...

                      تا بگویم مرغابیهای عاشق چمدانهای عشقت را بیاورند.

دور جونی بیو  دوغونُم   امشو

بیو   پاتَ  بِنه  مِن   جونُم اُمشو

بیو  شاید  اجل  پر کِردَه بوهه

کَفَی   تقدیرِ    نا میزونُم    امشو

دور جونی   بیو  نَل تا   نمیرم

بیو     بندیرِ   تو   ایمونُم امشو

اجل!  مهلت   بیه  تا   روزَما بو

دور    شاید    بیا   مهمونم امشو

اگر ایخَی  نَیی ، ایخوم  بیونی

دور  مرگِ  خُومَ    ایخونم امشو

وَ   تیغِ   مثنوی   رگمَ ایبِرُم  تا

وَری  کاغُذ  بریزُم   خونم امشو

گدارِ    فهلییونَ    شُل     گِرُته

مو  وُ  بختِ   بَیُ   تیفونم     امشو

قلم  اورَر کشی  شعرُم   ترآبی

و   نو غم  بَی  دِلم     دالِنجرآبی

کَسی تیفونُ توسون تیسُو دییه!

مِنِ  توسون  زمهسون تیسو دییه